222 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) در ذوقار ادا فرمود . هنگامى كه به بصره مىرفت . آن را واقدى در كتاب الجمل آورده است . آنچه را كه بدان مامور شده بود ، بيان فرمود و پيامهاى پروردگارش را به مردم رسانيد . خداوند به وجود او گسيختگيها را به هم پيوست و شكافها را به هم آورد و ميان خويشاوندان پس از آنكه سينه هايشان از كينه انباشته بود و آتش دشمنى در دلهايشان زبانه مىكشيد ، دوستى افكند . 223 سخنى از آن حضرت ( ع ) به عبد الله بن زمعه فرمود و او از شيعيانش بود . در ايام خلافتش نزد او آمد و مالى طلبيد و على ( ع ) در پاسخش چنين فرمود : اين مال نه از آن من است و نه از آن تو ، غنيمت جنگى همهء مسلمانان است اندوخته اى كه شمشيرهايشان اندوخته . اگر با ايشان در كارزار شركت كنى تو را نيز بهره اى است همانند ايشان و گرنه ، چيزى كه دست آنها چيده است طعمهء دهان ديگران نخواهد شد . 224 سخنى از آن حضرت ( ع ) زبان پاره اى است از انسان . اگر آدمى را ياراى سخن گفتن نباشد ، زبان او را سخنگو نكند . و سخن به زبان مهلت درنگ ندهد ، اگر آدمى به سخن گفتن توانا باشد .